Pojawienie się gorączki, innych objawów klinicznych oraz odchylenia w wynikach laboratoryjnych (leukocytoza,  wzrost białka C-reaktywnego) potwierdzają aktywność systemów obronnych organizmu dziecka w zwalczaniu zakażenia. Gdy zakażenie zostaje opanowane, gorączka zaczyna zwykle ustępować.

Jednak wygląd chorego dziecka, jego samopoczucie, chęć nawiązania kontaktu z bliskimi osobami, stan świadomości są ważniejszymi czynnikami świadczącymi o ciężkości choroby, a nie tylko wysokość podwyższonej temperatury.
Większość chorób gorączkowych trwa 3 do 5 dni. W tym czasie dochodzi do rozpoznania choroby,   do jej wyleczenia albo gorączka ustępuje samoistnie.

Chore dziecko
Dzieci chorujące na określoną chorobę przewlekłą (np. cukrzyca) lub mające zmniejszoną odporność (np. po leczeniu immunosupresyjnym) są bardziej zagrożone poważną chorobą lub sepsą. U tych dzieci lekarze zalecają wczesne wykonanie przesiewowych badań laboratoryjnych i     radiologicznych oraz wczesne podanie antybiotyku.
Podobnie u gorączkujących niemowląt w wieku do 2. miesiąca życia (nie mają one dostatecznie wykształconych obronnych mechanizmów immunologicznych) zaleca się niezwłoczne leczenie szpitalne oraz antybiotykoterapię empiryczną do czasu uzyskania posiewu krwi, moczu oraz płynu mózgowo-rdzeniowego.

Wiek dziecka
Choroby gorączkowe są najbardziej rozpowszechnione w grupie wiekowej od 3 do 36 miesięcy,  mają przeważnie charakter łagodnego zakażenia o etiologii wirusowej, które wymaga starannej obserwacji dziecka, pielęgnacji oraz stosowania zaleceń lekarskich. Nie zaleca się rutynowego obniżania  krótkotrwałej  niewielkiej gorączki związanej z tym zakażeniem. W miarę wydłużania się  czasu trwania gorączki prawdopodobieństwo łagodnego zakażenia jest coraz mniejsze. Wśród pozostałych przyczyn przedłużającej się gorączki występują: bakteryjne zakażenia dróg oddechowych, układu moczowego, układu kostnego, ośrodkowego układu nerwowego, choroby reumatyczne, choroby nowotworowe, a 10–20% pozostaje nieustalone.

Przeczytaj również